Srpsko pjevačko društvo „Svetosavnik“ održalo je svoj godišnji koncert u kripti Sabornog hrama Hristovog vaskrsenja u Podgorici, u četvrtak, 16. aprila.
Brojni ljubitelji duhovne i svjetovne horske muzike imali su priliku da uživaju u pažljivo pripremljenom programu, koji je, kroz raznovrsne kompozicije i nadahnute interpretacije, posvjedočio ne samo umjetničku zrelost hora, nego i njegovu istrajnost, vjernost i predanost vrijednostima na kojima je nastao i stasavao tokom proteklih sedamnaest godina.
Ovo svečano veče blagoslovio je i svojim nadahnutim obraćanjem otvorio protojerej mr Predrag Šćepanović, arhijerejski namjesnik podgoričko-danilovgradski, pozdravivši sabrane vaskršnjim pozdravom: „Hristos vaskrse“, u svjetlosti velikog i divnog praznika Vaskrsenja Hristovog.
U svom slovu, otac Predrag je govorio o duhovnoj dimenziji muzike, podsjetivši na drevnu mudrost „da je svijet onakav kako zvuči“, dodajući da je svijet koji je Bog stvorio „jedan džinovski instrument koji zvuči po zakonima više božanske logike“, te da oni koji u svojoj duši imaju odjeka Božijih tonova, primaju tu harmoniju kao najmiliji dar.
Nadovezujući se na značaj samog hora, otac Predrag je podsjetio da je Srpsko pjevačko društvo „Svetosavnik“ tokom godina svoga rada prošlo kroz mnoga iskušenja, ali je, kako je kazao, „svojom ljepotom, bogoljubljem, čovjekoljubljem i svetosavljem očuvalo sebe u teškim vremenima koja su iza nas“. Upravo ta istrajnost, prožeta ljubavlju prema Bogu, rodu i duhovnoj kulturi, dala je ovom ansamblu posebno mjesto u kulturnom i crkvenom životu Podgorice i šire.
Tokom ove večeri prota Predrag se osvrnuo i na velikog Stevana Stojanovića Mokranjca, povodom jubileja 170 godina od njegovog rođenja. Govoreći o besmrtnom srpskom kompozitoru, otac Predrag je istakao da su njegove „Rukoveti i Vertikale tonske“ one koje se uznose ka apsolutu, ostavljajući trajan pečat u srpskoj duhovnoj i muzičkoj baštini. U tom smislu, koncert „Svetosavnika“ bio je i svojevrsni prinos poštovanja jednom od najuzvišenijih stvaralaca srpske muzike.
On je podsjetio i na podršku koju je radu ovoga društva pružao blaženopočivši Mitropolit Amfilohije, kao i na očinsku pažnju i podršku koju danas ukazuje Mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije, naglasivši da je to značajan oslonac u trajanju i djelovanju Hora.
Nakon uvodnog slova i prvih muzičkih izvođenja, besjedu je proiznio mr i profesor Slobodan Čurović, koji je govorio sa dubokim osjećanjem istorijske i duhovne važnosti postojanja Hora „Svetosavnik“. I on je svoje slovo započeo vaskršnjim pozdravom: „Hristos voskrese“, ističući da je „privilegija večeras biti sudionik ove duhovne svečanosti“.
Profesor Čurović je naročito podvukao da Hor „Svetosavnik“ nije nastao u lakim i povoljnim okolnostima, već u vremenu kada je, po njegovim riječima, srpsko kulturno prisustvo bilo potiskivano i onemogućavano. Podsjetio je da su to bila vremena kada su, kako je kazao, „vrata institucija i ustanova kulture uopšte umjetnosti bila zamandaljena za nas Srbe“, te da je svako kulturno i duhovno sabiranje predstavljalo podvig i svjedočenje.
Posebno je istakao da Hor „Svetosavnik“ svojim pjesmama „osavljuje“, jer, kako je poručio, „samo osavljeni narod lomačom se rađa i neprestano vaskrsava, čuvajući svoje vidionike“. U tom ključu, Sveti Sava je predstavljen kao najveće vidjelo srpskog naroda, a hor koji nosi njegovo ime kao živi produžetak tog duhovnog i kulturnog naslijeđa.
Svoju besjedu profesor Čurović zaokružio je srdačnom željom da hor nastavi da traje, da se umnožavaju njegovi nastupi i da svojim pjesmama i ubuduće „bogate naše duše, napajaju srca i pronose naše ime“, poželivši da „Svetosavnik“ ostane „radosnik, vječno svetosavnik“.
Godišnji koncert Srpskog pjevačkog društva „Svetosavnik“ tako je u kripti Sabornog hrama Hristovog vaskrsenja u Podgorici bio mnogo više od muzičkog događaja. Bilo je to veče pamćenja i blagodarnosti, veče u kome su se susreli zvuk, molitvena osjećajnost, kulturna samosvijest i vaskrsna radost; veče koje je posvjedočilo da horska pjesma, kada je nošena vjerom, ljubavlju i predanjem, postaje više od umjetnosti — postaje glas trajanja jednog naroda i njegove duše.
Tekst, foto: Boris Musić
Fotografije
