Bombardovanje Srba U Bosni

Ljetopis, 10. april 2019

Ime: Ljetopis 10.04.2019 (1938 referendum u Austriji, 1994 Avioni NATO-a bombardovali RS); Opis: Ljetopis, 10. april Tip: audio/mpeg
  • Na današnji dan, 10. aprila 1994. godine avioni NATO-a bombardovali su položaje bosanskih Srba oko Goražda, koje su UN proglasile bezbjednosnom zonom. Bila je to prva vojna akcija NATO snaga od osnivanja te vojne alijanse.

Bombardovanje Srba U BosniKasnog poslijepodneva 10. aprila 1994. godine dva borbena aviona F-16C iz sastava RV SAD iznenada su napala položaje Hercegovačkog korpusa Vojske Republike Srpske u okolini Preljuče i Golog Vrha, 12 kilometara od zaštićene zone UN Goražda.

Napad na srpske položaje izvršen je na zahtjev komandanta UNPROFORA-a za Bosnu i Hercegovinu, engleskog generala Majkl Rouza, koji je zatražio vazduhoplovnu podršku. Kao okidač za Rouzovu reakciju navodno je bio izvještaj posmatrača koji su ga obavijestili o direktnim napadima tenkova VRS na muslimanske jedinice. Goražde je bila “bezbjedna zona” UN i na osnovu svog statusa ova enklava je imala pravo da traži pomoć, a NATO pakt, kako će se kasnije kroz istoriju i pokazati, puno pravo da i pri najmanjem incidentu reaguje.

Napad dva američka F-16 označiće početak direktnog miješavanja u sukob u BiH i prvu borbenu misiju iz vazduha na zemaljske ciljeve koje je izvršio NATO od svog osnivanja 4. aprila 1949. godine. Sledećeg dana NATO je ponovio napade na položaje VRS u rejonu Goražda. Međutim ni VRS nije ostala dužna i odgovorila je na napade. Pa je tako između Sarajeva i Goražda 15. aprila pogođen je izviđački avion franuske ratne mornarice iz sastava 16. eskadrile francuske mornarice. Pomenuta letjelica sa još jednim avionom istog tipa na izviđački zadatak je poletjela sa nosača aviona Klemenso. Od eksplozije, kako se pretpostavlja, rakete zemlja-vazduh lansirane sa ramena tipa Strela-2M teško je oštećen repni dio aviona. Pilot je uspio da vrati avion na nosač aviona.
Prvi oboreni borbeni avion NATO pakta na ovim prostorima, bio je britanski Sea Harrier iz sastava 801. eskadrona RM Velike Britanije. Njega je 16. aprila 1994. godine iznad Goražda pogodila raketa Strela-2M, lansirana sa položaja VRS.

Rat u Bosni trajao je 1992. do 1995. godine. Sukob je okončan potpisivanjem Dejtonskog sporazuma, kojim je BiH podijeljena na dva entiteta: muslimansko-hrvatski i Republiku Srpsku.

 

  • Na današnji dan, 10. aprila 1938. godine na referendumu, organizovanom od strane nacističke Njemačke, 99,75 odsto Austrijanca izjasnilo se za priključenje Njemačkoj.

AustrijaNema nikakvih sumnji da su se Austrijanci smatrali Njemcima. O tome postoji niz svjedočanstava, počev od čuvenog savjeta carice Marije Terezije koja savjetuje svoju kćerku Mariju Antoanetu, pred udaju za francuskog prestolonaslednika, budućeg Luja XVI, da se u Parizu ponaša kao uzorna Njemica. Mocart i Betoven nijesu imali nikakvu sumnju da pripadaju njemačkoj kulturi i muzičkoj baštini. Austrijanci su bili Njemci i zato jer su njegovali kult Karla Velikog, Svetog rimskog carstva i govorili njemačkim jezikom. Gotovo pola vijeka ratovanja između Prusije i Austrije nije dovelo u pitanje pripadnost Austrijanaca njemačkom nacionalnom korpusu. Ni bolni porazi od Prusa, ni vazalni odnos u savezništvu sa Drugim rajhom nijesu uspjeli da poljuljaju Austrijance u vjeri da pripadaju njemačkom korpusu. Da su Austrijanci mogli da biraju poslije kraha Austrougarske monarhije oni bi izabrali da se prisajedine Vajmarskoj Njemačkoj, ali velike sile im to nijesu dozvolile. Štaviše, prisajedinjenje Austrije Njemačkoj je eksplicitno zabranjeno Versajskim sporazumom.

Nema nikakve sumnje da referendum o prisajedinjenju Austrije Njemačkoj 1938. godine nije bio u potpunosti demokratski (za je glasalo 99,73 odsto glasača) ali bi bilo pogrešno misliti da većina Austrijanaca nije bila za ulazak u Treći rajh. Za razliku od kraja Prvog svjetskog rata kada je većina Austrijanaca željela da se ujedini sa Njemačkom pošto im se nikako nije sviđala malena Republika Austrija u kojoj su osvanuli poslije vjekovne dominacije nad dobrim dijelom Evrope, poslije Drugog svjetskog rata raspoloženje je bilo drastično drugačije. Naprotiv, otišlo je u drugu krajnost. Htjeli su da se odreknu svega što je njemačko, uključujući i imena jezika kojem su pokušali da daju neutralno ime “maternji jezik” pa čak i “austrijski”. Tom eksperimentu su se prvi oduprli intelektualci, umjetnici, pjevači, glumci, jer su oni, prije svih, shvatili da je postojanje zajedničkog jezika velika prednost a nikako prijetnja nacionalnom identitetu. Zato danas u Austriji govore standardni njemački i zato nijesu ništa manje Austrijanci.

Kako je vreme prolazilo, Austrijanci i Njemci su neizbježno postajali ponovo sve bliži. Istina, Austrijanci i danas vole, s vremena na vrijeme, da “ogovaraju” svog sjevernog susjeda dok se Njemci slatko smiju vicevima u kojima su glavni akteri Austrijanci. To Austrijancima ne smeta da gledaju više njemačke televizije nego austrijske, kao i dobrom delu Njemaca da dio svog odmora, zimskog ili ljetnjeg, provede u austrijskim Alpima, banjama ili na obalama Dunava.