Tomislav Karadjordjevic

Ljetopis, 12. jul 2020

Ime: Ljetopis 12.07.2019 (2000 umro Timislav Karadjordjevic, 1191 Ricard Lavlje Srce zauzeo Akru); Opis: "Ljetopis 12.07.2019 (2000 umro Timislav Karadjordjevic, 1191 Ricard Lavlje Srce zauzeo Akru)". Tip: audio/mpeg

Na današnji dan, 12. jula 2000. godine u Topoli je umro Tomislav Karađorđević, sin kralja Aleksandra, prvi pripadnik ove dinastije koji se vratio u otadžbinu poslije Drugog svjetskog rata.

Tomislav KaradjordjevicPrilikom sahrane, četiri dana kasnije, u porodičnoj grobnici Karađorđevića u Crkvi Svetog Đorđa na Oplencu okupilo se nekoliko desetina hiljada ljudi. Tomislav Karađorđević je bio jugoslovenski princ, drugi sin kralja Aleksandra Karađorđevića i kraljice Marije, brat poslednjeg jugoslovenskog kralja Petra II Karađorđevića. Po želji svog oca, princ Tomislav je trebalo da se rodi u Zagrebu, međutim kako je te godine u Hrvatskoj bila jaka zima od tog puta se odustalo. Kršten je u posebnom salonu Novog dvora. Njegovom krštenju prisutvovao je Stjepan Radić koji je predložio dva hrvatska imena Zvonimir i Tomislav jer je prvi kraljev sin Petar dobio srpsko ime. Kralj Aleksandar se odlučio za ime Tomislav na šta je Radić poželio da živi sto godina. Osnovno obrazovanje stekao je na dvoru u Beogradu. Školovao se u Engleskoj do 1947. godine, kada je napustio studije zbog sukoba sa jednim marksističkim profesorom. Tokom Drugog svjetskog rata, postojale su inicijative od strane tadašnjeg SSSR prema jugoslovenskoj vladi u izbjeglištvu da kraljević Tomislav zauzme jugoslovenski prijesto umjesto svog starijeg brata, kralja Petra II, što se nije desilo.  Poslije Kembridža, kraljević Tomislav riješio je da se posveti voćarstvu. Oženio se princezom Margaritom od Badena, sa kojom je dobio sina Nikolu i kćerku Katarinu. Poslije razvoda oženio se djevojkom iz susjedstva sa kojom ima dva sina, Đorđa i Mihaila. Kraljević Tomislav je bio veoma angažovan u životu srpske emigracije, organizujući brojne proslave i piknike na svom imanju i učestvujući u brojnim humanitarnim organizacijama i inicijativama. Bio je, između ostalog, predsjednik Jugoslovenskog komiteta za ukazivanje pomoći starim ratnicima i predsjednik odbora za obnovu manastira Hilandar. Godine 1990. odbio je ponudu Demokratske stranke iz Beograda, da bude njen predsjednički kandidat na prvim poslijeratnim izborima. Prvi je član kraljevske porodice koji se trajno vratio u Srbiju, početkom 1992. godine, kada se nastanio u Zadužbini kralja Petra I Karađorđevića na Oplencu. Ubrzo je postao veoma popularan u narodu, pogotovu zbog svojih čestih obilazaka srpskih boraca u Republici Srpskoj i Republici Srpskoj Krajini, i pomoći koju je, zajedno sa suprugom donosio. Odbio je ponude da se liječi i podvrgne hirurškom tretmanu u inostranstvu u trenutku kada su NATO snage započele bombardovanje Jugoslavije  marta 1999. godine. Umjesto toga, obilazio je bombardovana mjesta i, iako teško bolestan, podijelio sudbinu naroda. Sahranjen je na Opencu uz prisustvo više hiljada poštovalaca i članova porodice.

 

  • Na današnji dan, 12. jula 1191. godine engleski kralj Ričard Lavlje Srce zauzeo je u Trećem krstaškom ratu grad Akru.

Ricard Lavlje SrceRičard I, zvani Ričard Lavlje Srce, kralj Engleske, treći sin kralja Henrija II i Eleonore, rođen je u Oksfordu. Još dok je bio maloljetan, zaručen je za kćerku francuskog kralja Luja VII i dobio je vojvodstvo Akvitaniju u Francuskoj(nasledstvo svoje majke). Ratujući protiv svog oca da bi zaštitio svoje interese, izrastao je u odličnog vojnika. 1189. godine je postao kralj Engleske i odmah nakon toga se otisnuo u Treći krstaški pohod. Sa njim je takođe pošao i Filip II, kralj Francuske, sin Luja VII. Odmah na početku pohod se pokazao neuspješnim, uglavnom zbog neslaganja dvojice kraljeva. Zbog izbijanja svađe između Ričarda i Filipa na Siciliji, Ričard je odbio da se oženi sa Filipovom sestrom kao što je bilo planirano. Umjesto toga, oženio se Berengerijom Navarskom na Kipru, kojeg je osvojio 1191. godine. Nakon osvajanja Akre od Saracena, iste godine, Ričard je pogubio 2700 muslimana koje je zarobio u ratu. Ta njegova brutalnost je u to vrijeme smatrana za hrabrost koja je kasnije prerasla u legendu. Konflikt oko prevlasti nad Svetom Zemljom rezultirala je razlazom između dvojice kraljeva, tako da se Filip vratio sam u Francusku. Ričard je proveo mjesece u neodlučnoj borbi protiv Saladina, sultana Egipta i Sirije, prije sklapanja primirja po kojem je Jerusalim ostavljen u Saladinovim rukama. Zarobljen od strane Leopolda V, austrijskog vojvode, Ričard je predat u ruke Svetog rimskog cara Henriha IV. Pušten je  nakon plaćanja visoke otkupnine. Ričard se vratio u Englesku i sklopio primirje sa svojim bratom, Džonom, kasnije kraljem Engleske, koji je u njegovom odsustvu skovao zavjeru da bi se dokopao engleskog prijestola. Ostavivši englesku vladu na brigu sposobnom administratoru Hubertu Valteru, Ričard je otišao u Francusku da bi zaratio sa francuskim kraljem. Kampanje za odbranu svojih posjeda u Evropi su se nastavile narednih pet godina. 1199. godine Ričard je smrtonosno pogođen strijelom u jednom dvoboju. Kao kralj, Ričard je izabrao mnoge sposobne ministre, kojima je ostavio na vođenje većinu svoje administracije. Pod njegovom vladavinom Engleska je patila od visokih poreza koji su ubirani da bi ispratili njegove ratne ekspedicije. Ponekad okrutan, ponekad velikodušan, ali uvijek hrabar,  bio je opjevan u mnogim viteškim ostvarenjima toga vremena i takođe je i sam bio pjesnik. Postao je heroj mnogih legendarnih priča.