Slobodan Milosevic

Ljetopis, 2. oktobar 2020. godine

Ime: Ljetopis 02.10.2019 (1870, Rim, 2000 Slobodan Milosevic); Opis: Ljetopis, 2. oktobar Tip: audio/mpeg
  • Na današnji dan, 2. oktobra 2000. godine tokom postizborne krize u Jugoslaviji Slobodan Milošević se putem državne televizije obratio naciji…

Slobodan MilosevicPoštovani građani, pred drugi krug izbora želim da vas na ovaj način upoznam sa svojim viđenjem izbornih i političkih prilika u našoj zemlji, posebno u Srbiji. Kao što i sami znate punu deceniju traju napori da se cijelo Balkansko poluostrvo stavi pod kontrolu nekih zapadnih sila. Veliki dio toga posla je obavljen uspostavljanjem marionetskih vlada u nekim zemljama, pretvaranjem tih zemalja u zemlje ograničenog suvereniteta ili lišene svakog suvereniteta. Zbog našeg otpora takvoj sudbini za našu zemlju, mi smo bili izloženi svim pritiscima kojima u savremenom svijetu ljudi mogu biti izloženi. Broj i intenzitet tih pritisaka umnožavao se kako je vrijeme prolazilo. Svoje iskustvo u drugoj polovini dvadesetog vijeka koje velike sile imaju u rušenju vlada, izazivanju nemira, podsticanju građanskih ratova, kompromitovanju i likvidiranju boraca za nacionalnu slobodu, dovođenja država i naroda na rub siromaštva – sve je to primenjeno na našu zemlju i naš narod. Događaji koji su organizovani za naše izbore su, takođe, deo te organizovane hajke na zemlju i narod, zato što su naša zemlja i narod barijera uspostavljanju potpune dominacije na Balkanskom poluostrvu. Uspostavljanjem vlasti koju podržava, odnosno koju instalira zajednica zemalja okupljenih u NATO alijansi, Jugoslavija bi neizbježno postala zemlja čija bi se teritorija brzo rasparčala. U sklopu te politike za rasparčavanje Jugoslavije Kosovo i Metohija bi bila prva žrtva. Njegov sadašnji status bi se proglasio za legalan i definitivan. To je prvi dio Srbije sa kojim bi se ona morala da oprosti, ne izražavajući, pri tom, čak ni nadu da će joj taj dio njene zemlje jednom moći da bude vraćen. Teritorija koja bi preostala da nosi ime Srbije bila bi okupirana od strane međunarodnih, američkih ili nekih trećih vojnih snaga koje bi tu teritoriju tretirale kao vojni poligon i kao vlasništvo kojim se raspolaže u skladu sa interesima sile čija se vojska na njoj nalazi. Sliku tog raspolaganja i posledice toga raspolaganja, gledali smo već decenijama, a naročito u ovoj deceniji u mnogim zemljama širom svijeta, nažalost poslednjih godina i u Evropi, na primjer na Kosovu i Metohiji, Republici Srpskoj, Makedoniji, u našem neposrednom okruženju. Srpski narod bi snašla sudbina Kurda, sa perspektivom da budu istrijebljeni brže jer ih je manje od Kurda i jer bi im kretanje bilo ograničeno na manji prostor nego što je onaj na kome se Kurdi već decenijama nalaze. Što se Crne Gore tiče njena sudbina bi bila prepuštena mafiji čija bi pravila igre građani trebalo dobro da znaju. Svaka nedisciplina, a pogotovo svako protivljenje interesima mafije stavlja vas na listu za odstrijel koja isključuje pravo na svako pomilovanje. Novi vlasnici državne teritorije nekadašnje Jugoslavije kao i okupatori preostale srpske teritorije vršili bi, po prirodi stvari, teror nad stanovništvom, čiju su teritoriju okupirali. Marionetska vlast, dakle, garantuje nasilje, mogući dugogodišnji rat, sve samo ne mir. Jedan od bitnih zadataka marionetske vlasti u svakoj zemlji, pa i u našoj, ako bismo je imali, jeste gubljenje identiteta.Zemlje kojima se komanduje spolja, relativno se brzo rastaju sa svojom istorijom, sa svojom prošlošću, sa svojom tradicijom, sa svojim nacionalnim simbolima, sa svojim navikama, često i sa sopstvenim književnim jezikom. Nevidljiva na prvi pogled, ali veoma efikasna i nemilosrdna selekcija nacionalnog identiteta svela bi ga na nešto nacionalnih jela, poneku pjesmu i kolo, imena nacionalnih heroja nadjenuta prehrambenim proizvodima i kozmetičkim sredstvima. Gubljenje nacionalnog identiteta je najveći poraz jedne nacije, a to se ne može izbjeći u savremenom obliku kolonizacije. Osim toga, taj novi oblik kolonizacije isključuje, već po svojoj prirodi, svaki uslov za izražavanje mišljenja, ispoljavanje volje, a pogotovo isključuje mogućnost za stvaralaštvo bilo koje vrste. Neslobodne zemlje ukidaju pravo građana koji u njima žive da slobodno izraze svoje mišljenje, jer bi se to mišljenje, prije svega, sukobilo sa neslobodom. Otuda je tortura nad mišljenjem najdosledniji i najneophodniji oblik torture u zemlji koja je izgubila slobodu. A o ispoljavanju volje, razumije se, tek o tome nema ni govora. Manifestovanje volje je dopušteno samo u vidu farse, ispoljavaju ga samo skutonoše stranih gazda. A njihova simulacija slobodne volje služi kao pokriće okupatoru da je uspostavio demokratiju u čije ime je i zaposio teritoriju tuđe zemlje. Moj motiv da izrazim svoje mišljenje na ovaj način nije uopšte lične prirode. Dva puta sam biran za predsjednika Srbije i jednom za predsjednika Jugoslavije. Valjda bi svakome poslije ovih deset godina trebalo da bude jasno da oni ne napadaju Srbiju zbog Miloševića, nego napadaju Miloševića zbog Srbije.

 

  • Na današnji dan, 2. oktobra 1870. godine Rim je proglašen za prijestonicu ujedinjene Italije.

RimRim je glavni grad Italije i regije Lacio, takođe najveći i najbrojniji grad u Italiji i četvrti najveći grad u Evropskoj uniji. Rim se nalazi na zapadu centralnog dijela Apeninskog poluostrva, na mjestu gde se rijeka Anijen uliva u Tibar. Prema legendi, grad je osnovan 753. prije Hrista, te samim tim ima istoriju dugu gotovo dva i po milenijuma, što ga poslije Atine stavlja na drugo mjesto najstarijih evropskih prijestonica. Bio je prijestonica velikih svjetskih sila antičkog doba, Rimskog kraljevstva, Rimske republike i Rimskog carstva. Od I vijeka postao je centar hrišćanskog svijeta, a od VIII vijeka područje novostvorene Papske države. Kada je došlo do ujedinjenja apeninskih država u Kraljevinu Italiju, Rim je postao njena prijestonica. Godine 1946. proglašena je Republika Italija, i Rim je, na neki način, postao jedna od najmlađih evropskih prijestonica. Danas se na području Rima nalazi Vatikan — najmanja država na svijetu, te se Rim često navodi kao prijestonica dvije države. Smatra se da je početak svih puteva bio “ Zlatni miljokaz“, koji se nalazio u blizini Saturnovog hrama na forumu u Starom Rimu, i da su sve razdaljine u imperiji računate u odnosu na njega, ali za ovu pretpostavku još uvijek ne postoje dokazi.“ Zlatni miljokaz “ je vjerovatno bio mermerni stub visok 3,7 m i prečnika 1,15 m , koga je podigao imperator Oktavijan Avgust. Smatralo se da svi putevi počinju od tog mjesta i sve razdaljine u imperiji računate su u odnosu na njega. Oni su bili važan izvor informacije o udaljenosti od mjesta do mjesta . Rimski putevi koji su ostali u upotrebi do modernog doba su uglavnom postali regionalni putevi označeni brojevima, ali su njihova antička imena još uvijek u upotrebi.To su imena: Aurelija, Kasija, Flaminija, Salarija, Triburtina,Kazalina, Apija. Putevi Rimske imperije povezivali su udaljene provincije sa glavnim gradom. Oni su spajali guste šume Galije sa grčkim gradovima i rijeku Eufrat sa kanalom Lamanš. Prije svega oni su omogućili da praktično svaki dio države bude dostupan legijama preko kojih je Rim širio svoj uticaj. Od tih glavnih popločanih puteva, odvajali su se brojni manji putevi po rimskim provincijama.