Rusko Gruzijski Rat

Ljetopis, 7. avgust

Ime: Ljetopis 07.08.2019 (2008 Rusko Gruzijski rat, 1912 Rusija i Japan potpisali sporazum); Opis: Ljetopis, 7. avgust Tip: audio/mpeg
  • Na današnji dan, 7. avgusta 2008. godine Gruzija je pokrenula ofanzivu na Južnu Osetiju, započevši šestodnevni Rusko-gruzijski rat.

Rusko Gruzijski RatPreci današnjih stanovnika Južne Osetije su narodi Alani, Skiti i Sarmati. Oni su živjeli na području Južne Osetije prije 600 godina i to je bila država koja se prostirala od Rostova do Kaspijskog mora. Poslije napada Mongola i Tatara u XIV vijeku izgubili su samostalnost i preci su, da bi opstali, pobjegli u planine. U sastav Ruske imperije Osetinci su ušli 1774. godine kao jedan narod, tada nijesu bili podijeljeni na Sjevernu i Južnu Osetiju. U tom statusu su bili sve do 1922. godine i formiranja Sovjetskog Saveza. U Osetiji i dan danas tvrde da je Staljin bio Osetinac, otac mu je bio Osetinac, porodično ime Džugajev, poslije su mu Gruzijci dodali ono „švili“, pa je ispalo Džugašvili. Osetinci su se u to vrijeme naseljavali po Gruziji i lokalne vlasti su ih upisivale kao Gruzijce. Upravo u vrijeme Staljina došlo je do podjele na Sjevernu i Južnu Osetiju. Staljin je donio odluku da se Osetija južno od vrhova Kavkaza uključi u Gruziju kao autonomna oblast Južna Osetija, a istom odlukom Sjeverna Osetija je ušla u sastav Ruske Federacije kao autonomna republika. Dakle, dok je bio SSSR Južna Osetija je bila autonomna oblast u sastavu Gruzije. Prvi incidenti počeli su pred kraj života SSSR-a, nacionalizam u Gruziji, odnos prema nacionalnim manjinama kao prema građanima drugog reda, maltretiranje Osetinaca, parole „Gruzija samo za Gruzijce“. Vlasti Gruzije tada su zabranile nacionalnim manjinama da imaju više od dvoje djece. U Gruziji su tada zabranjeni ruski, osetinski i abhaski jezik, nametnut je gruzijski kao jedini službeni jezik. Danas su u Južnoj Osetiji službeni jezici osetinski i ruski, a tamo gdje u Južnoj Osetiji žive i Gruzijci i gruzijski je jezik službeni. Južna Osetija je administrativno podijeljena na četiri okruga, u okrugu Lanjingorski žive i Gruzijci. Sve do 2008. godine taj je okrug bio pod direktnom upravom Tbilisija. Prvi direktni okršaj Gruzije sa Južnom Osetijom počeo je 1989. godine. Tog dana su gruzijske vlasti pustile iz zatvora kriminalce i nahuškale ih da krenu na Ćinval radi demonstracije sile. Spriječen je njihov ulazak u grad, ništa nijesu postigli, ali su ipak pobunili neka gruzijska sela u Južnoj Osetiji. Onda je došlo do postavljanja barikada na drumovima, otimanja ljudi, zasjeda i ubistava. Polazeći od te situacije, Skupština Autonomne Oblasti Južne Osetije donijela je, septembra 1990. godine, odluku da status Autonomne Oblasti preraste u status Autonomne Republike Južne Osetije u sastavu Gruzije. Gruzija prvo protjeruje oko 100.000 Osetinaca, a zatim kreće preostalo stanovništvo da podvrgava teroru. Ipak, na inicijativu Rusije 1992. godine u Južnu Osetiju stižu mirovne snage, koje su činili po bataljon ruskih vojnika, bataljon gruzijske vojske i bataljon od lokalnih Osetinaca. Zavladao je relativni mir, no u noći između 7. i 8. avgusta 2008. godine Gruzijci su napali Južnu Osetiju. Prethodno su povukli svoj mirovni bataljon, a onda ga odmah uključili u napad. Rusi su upozoravali Gruziju, Moskva nije htjela da se miješa do zadnjeg trena. No, kada su poginuli i ruski vojnici, onda su ruske trupe krenule i porazile gruzijske trupe. Rusija i Gruzija su uz posredovanje Evropske unije potpisale primirje avgusta 2008. godine u kome su se Rusi obavezali da će se povući sa gruzijske teritorije. Ruska duma je zvanično priznala nezavisnost Južne Osetije 26. avgusta.

  • Na današnji dan, 7. avgusta 1912. godine Rusija i Japan su potpisali sporazum o podjeli interesnih sfera u Mongoliji i Mandžuriji.

MongolijaMongolija je država u istočnoj Aziji, potpuno je okružena kopnom, nalazi se između Rusije na sjeveru i Kine na jugu. Nalazi se na površini od 1 500 000 kilometara kvadratnih i ima ukupnu populaciju od 3 miliona ljudi. Glavni grad je Ulan Bator. Zvaničan jezik je mongolski. Svake godine se u julu održava festival koji slavi Mongoliju kao slobodnu zemlju. Proslavlja se svake godine od 1921. godine i obuhvata cijelu državu. Po svojoj organizaciji podsjeća na Olimpijske igre, a uz sport, održavaju se razne parade koje slave kulturu, tradiciju i vojsku. U centru događaja su tri sporta: rvanje, streljaštvo i konjačke trke. S obzirom na to da ženama nije dozvoljeno da učestvuju u rvanju, jedne godine se jedna žena prerušila u muškarca i pobijedila na turniru. Od tada je obavezna uniforma koja se sastoji iz majica otvorenih rukava. U glavnom gradu živi više od 45% populacije. Približno 30% stanovništva je nomadsko ili polu-nomadsko. Centralna životinja je konj. Većina stanovnika Mongolije su budisti, pa zatim slijede ateisti i agnostici, a manju grupu čine muslimani i druge religije.  Većina mongolskih nomadskih porodica voli goste i rado će ugostiti strance. Napojiće i nahraniće svakog gosta i ponuditi mu smještaj da prenoći. Ali postoji jedna stvar koja se smatra kao najveća uvreda. Ne smije se dirati šešir, čak i ako želite da ga pomjerite sa puta. U Mongoliji je šešir simbol sreće i nose ga s ponosom. Njihova tradicija nalaže da je zabranjeno da se šešir ostavi na podu, da se baci ili zamijeni sa drugom osobom. Omiljeno piće među nomadskim porodicama je airag: fermentisano konjsko mlijeko. Ponuda se ne smije odbiti jer se to smatra za uvredu domaćinstvu. Ovo piće sadrži 3% alkohola. Način pjevanja mongolskih tradicionalnih pjesama se teško može opisati. Bazira se na proizvođenju visokog zvuka preko još jednog zvuka. Ova vrsta pjevanja je dodata na listu kulturnih nasleđa UNESKO-a. U Mongoliji novac ne postoji u obliku kovanica. Sve je u papiru. Mongolski jezik je zvaničan i najrasprostranjeniji jezik mongolske porodice jezika u koju još spadaju i buryat i kalmyk koji se govore u Rusiji i mogul koji se govori u Avganistanu. Kroz istoriju, mongolski jezik se pisao raznim pismima, počevši od drevnog kineskog pa do ćirilice koja se koristi danas.