U nedelju, 13. septembra 2026. godine, u Crkvi Svetih apostola Petra i Pavla u Novom Pazaru, poznatoj kao Petrova crkva, služena je Sveta arhijerejska liturgija, čime je tradicionalno obeležen Sveti petropavlovski deževski sabor.
Evharistijskim sabranjem načalstvovao je Njegovo visokopreosveštenstvo Mitropolit raško-prizrenski g. Teodosije, uz sasluženje Njegovog preosveštenstva Episkopa moravičkog g. Tihona, vikara Njegove svetosti Patrijarha srpskog g. Porfirija, kao i sveštenstva i velikog broja vernog naroda.
Na početku Svete liturgije, Episkop Tihon rukoproizveo je u čin čteca studente teologije Dejana Bižovića i Danila Stanića iz Novog Pazara.
Posle čitanja Svetog jevanđelja, sabranima se besedom obratio Episkop Tihon, ukazavši na neprekinuti tok hrišćanskog svedočenja i života vere koji se kroz vekove čuva na ovom svetom prostoru:
„Vera Hristova koju su sveti apostoli propovedali stigla je do naših predaka i kroz vekove se prenosila sa pokolenja na pokolenje. Kada je Sveti Sava došao u ovaj kraj, ovaj hram je već postojao. Pred ovim svetim mestom stojimo danas kao pred živim svedočanstvom jednog neprekinutog života Crkve.
U ovoj svetinji su kroz vekove služili mnogi arhijereji i sveštenoslužitelji — od arhiepiskopa i patrijaraha do skromnih trudbenika na njivi Gospodnjoj. Zato ono što danas ovde činimo nije nešto što počinje sa nama. Mi ulazimo u jedan život koji je započeo pre nas i koji smo pozvani da predamo onima koji dolaze posle nas. I sami slojevi živopisa sačuvani u ovom hramu svedoče o tom kontinuitetu. Najstariji sačuvani slojevi živopisa potiču iz ranog srednjeg veka, a kroz vekove su hram i njegov živopis obnavljani i dopunjavani. Kao što se na zidovima hrama prepoznaju različita pokolenja koja su ostavila svoj trag, tako se i u životu Crkve prepoznaje jedna ista vera koja se prenosi kroz vekove.
Jutros smo se poklonili i grobu Prepodobne Jefimije Devičke, u narodu poznate kao Blažena Stojna, koja je ove godine pribrojana liku svetih naše Crkve. I njen život nam pokazuje da se vera ne čuva samo rečima, već pre svega životom, podvigom, molitvom i vernošću Hristu.
Mi koji danas živimo ovde, kao i svi svetitelji koji su kroz vekove prosijali na ovim prostorima, očekujemo Drugi dolazak Hristov. Gospod će doći i konačno pobediti smrt, a onima koji su Mu bili verni darovaće život večni i radost Carstva Božijeg. Zato je sada vreme da i mi tražimo to Carstvo, da svojim životom svedočimo veru koju smo primili i da je, kao najdragocenije nasleđe, predamo onima koji dolaze posle nas.
U ime Njegove Svetosti Patrijarha srpskog g. Porfirija pozdravljam Mitropolita Teodosija, sveštenstvo i sve vas koji ovde služite, živite i trudite se, čuvajući ovo sveto mesto i predanje Crkve.“
Na kraju besede, Episkop Tihon je vernom narodu poželeo da molitve Svetih apostola Petra i Pavla i svih svetih koji su kroz vekove prosijali na ovim prostorima budu svima na pomoć i spasenje.
Nakon velikog vhoda, Njegovo visokopreosveštenstvo Mitropolit raško-prizrenski g. Teodosije rukopoložio je u čin prezvitera đakona Dušana Kovačevića, diplomiranog teologa i ekonoma Prizrenske bogoslovije, koji svoje svešteničko služenje obavlja u Prizrenu.
U besedi pred rukopoloženje, Mitropolit Teodosije je istakao radost zbog današnjeg sabranja i neprekinutog života Crkve na ovim prostorima: „Božanska blagodat nas je danas sabrala u ovom drevnom hramu da služimo službu Božiju, na dan ovoga sabora srpskih prosvetitelja. Zaista su naše srce i duša ispunjeni Gospodom i blagodarnošću što nas Gospod čvrsto drži na mestu našeg postojanja — ovde u Raškoj, na Kosovu i Metohiji i u svim srpskim zemljama.
Posebna je radost što smo na početku Svete liturgije, po blagoslovu Njegove svetosti Patrijarha srpskog g. Porfirija, a rukom Preosvećenog Episkopa moravičkog g. Tihona, vikara Njegove svetosti, rukoproizveli u čin čteca Dejana i Danila, koji svojim trudom i služenjem pripomažu pri svetim hramovima i manastirima ovoga kraja.
Takođe smo danas rukopoložili đakona Dušana u čin prezvitera. On je diplomirani teolog, ekonom Prizrenske bogoslovije i već služi u drevnom Prizrenu, gde je pozvan da svojim životom i svešteničkim služenjem svedoči Hrista i veru Crkve.
Ovo je veliki i sveti trenutak, jer sada, zajedno sa celom Crkvom, prizivamo blagodat Svetoga Duha na novoga sveštenoslužitelja. Zato svi zajedno svedočimo i izgovaramo: Aksıos — dostojan!“
Nakon rukopoloženja, novorukopoloženi prezviter Dušan Kovačević primio je čestitke arhijereja, sveštenstva i sabranog vernog naroda.
Petrova crkva, jedan od najstarijih hrišćanskih hramova na prostoru Srbije i nekadašnje sedište raških episkopa, tako je i ovoga puta bila mesto molitvenog sabranja i svedočanstva živog crkvenog predanja — od apostolskih vremena i Svetoga Save, preko brojnih pokolenja arhijereja, sveštenika, monaha i vernog naroda, do današnjih hrišćana koji su pozvani da istu veru sačuvaju i predaju budućim naraštajima.
Izvor: Eparhija raško-prizrenska
