U izdanju Izdavačko-informativne ustanove Mitropolije crnogorsko-primorske ”Svetigora”, izašla je iz štampe knjiga Katiheze i blagodarenja Svetog Simeona Novog Bogoslova (949-1022). U pitanju je prvi tom Sabranih djela ovog svetitelja i učitelja Crkve, a druga dva su u pripremi. Prevod je urađen sa izvornog, grčkog teksta.
Simeon Novi Bogoslov je jedan od najistaknutijih otaca Pravoslavne Crkve. I kao svetiteljski lik i kao pisac, on predstavlja jednu od najautentičnijih pojava u istoriji Crkve. Neki njegovi spisi imaju autobiografski i lični karakter i pisani su sa neobično velikom otvorenošću, što je velika rijetkost u svetootačkoj književnosti. Po riječima Arhiepiskopa Vasilija (Krivošeina), „Simeon svagda ostaje čovjek duboko ličnog mističkog iskustva, koje je pritom umio da izrazi na način koji duboko potresa čitaoca. Njegovo značenje je otuda neuporedivo, i neprevaziđeno, u hrišćanskoj pravoslavnoj duhovnosti svih vremena. Pravo ushićenje je zapanjujuća sloboda njegovog duha, koja se ipak saživljavala sa monaško-asketskim i dogmatskim predanjem Pravoslavlja“.
Knjigu „Katiheze i blagodarenja“ sačinjavaju 34 Katiheze i 2 Blagodarenja. Katiheze su upućene monaškom bratstvu manastira Svetog Mamanta u kojem je Simeon bio iguman 25 godina, a proiznošene su za vrijeme jutarnjih službi u manastiru. Teme u katihezama su različite; tiču se monaškog, ali i uopšte hrišćanskog života, u teorijskom i praktičnom smislu. Sveti Simeon kao duhovni otac svim svojim bićem podučava neprestano ispravnom putu duhovnu djecu i svoju sabraću. Prvo svojim primjerom, a onda i riječju. Za njegovu riječ nije uvijek bilo sluha s obzirom na neka „teška mjesta“ u besjedama, čak i kod dijela njegovog bratstva, ali svoj nepokolebivi stav Simeon je bio spreman braniti po svaku cijenu.
Najosporavanija i najznačajnija tačka Simeonovog učenja bilo je posebno stavljanje naglaska na mogućnost istovjetnog bogopoznanja i prosvjetljenja za sve hrišćane, kao u drevnim vremenima Crkve kada su takav opit imali priznati svetitelji. U vremenu u kojem je živio, a koje karakteriše neka vrsta stagnacije, okoštalosti i konzervatizma, tvrdilo se da je to nemoguće i suludo tvrditi. Simeon je takve smatrao za ljude koji su upali ne u neku posebnu jeres, nego u sve jeresi zajedno. Za njega, viđenje Boga predstavljalo je „suštinski dio hrišćanskog života, iako je njegova punoća dostižna samo u budućem vijeku“.
Objavljivanjem ovog spisa, Svetigora započinje Ediciju Svetootačka biblioteka, ujedno i nastavljajući svoj višedecenijski rad na prevođenju i objavljivanju bisera hrišćanske duhovnosti i kulture, spisa Svetih otaca – najizvrsnijih učitelja hrišćanske vjere. U narednom periodu u koninuitetu biće objavljivani spisi Svetih otaca koji uglavnom nisu objavljivani do sada na srpskom jeziku.
Značaj objavljivanja ovog izuzetnog djela prepoznalo je Ministarstvo kulture i medija Crne Gore i finansijski pomoglo štampanje knjige, preko Konkursa „Književnost, književno prevođenje i časopisi za kulturu i umjetnost“. IIU „Svetigora“ iskreno zahvaljuje na ovoj pomoći i nada se da će Ministarstvo i dalje nastaviti da bude pokrovitelj štampanja knjiga iz Svetootačke edicije.
IIU „Svetigora“
