Oslobadjanje Loznice Veselin Misita

Ljetopis, 31. avgust 2020

Ime: Ljetopis 31.08.2019 (1941 Oslobadjanje Loznice, 1997 Princeza Dajana); Opis: Ljetopis, 31. avgust Tip: audio/mpeg
  • Na današnji dan, 31. avgusta 1941. godine četnici su poslije jednodnevne borbe sa Njemcima oslobodili Loznicu.

Oslobadjanje Loznice Veselin MisitaLoznica je tako 1941. godine postala prvi grad na teritoriji čitave Evrope koji je oslobođen od Njemaca, kao i prvi slučaj od početka rata da su se njemački vojnici predali. To je bio prvi ozbiljniji udarac fašistima na teritoriji okupirane Kraljevine Jugoslavije. Bitka za Loznicu se odigrala 31. avgusta 1941. godine između četnika i Njemaca u Drugom svjetskom ratu. Napad četnika na Njemce u Loznici uslijedio je odmah poslije njemačkog odbijanja da se predaju. Tokom ovih borbi poginuo je četnički komandant potpukovnik Veselin Misita, koji je predvodio napad na Njemce u Loznici. Poslije jednodnevne borbe, Njemci su bili prinuđeni na predaju, četnici su zarobili 93 vojnika, koji su bili prvi njemački zarobljenici u okupiranoj Evropi. Napad na Njemce u Loznici označio je početak ustanka srpskog naroda protiv okupatora u Srbiji. Ustanakom srpskog naroda protiv okupatora, otpočele su prve četničke akcije prema Njemcima sa onesposobljavanjem i zatvaranjem glavnih puteva koji vode iz Šapca i Valjeva prema unutrašnjosti Podrinja. Poslije oslobođenja Loznice, uslijedio je četnički napad na Njemce u Banji Koviljači, rudniku Zajači, selu Zavlaci i Krupnju, koji su natjerani na povlačenje. Oslobođeno je cijelo srednje Podrinje, a srpske ustaničke akcije protiv Njemaca proširuju se u narednom periodu na Šumadiju, Mačvu i dolinu Zapadne Morave. Odluka o napadu na Njemce u Loznici i dizanju ustanka u Podrinju donijeta je na sastanku u manastiru Tronoša 30. avgusta 1941. godine. Za komandanta operacije protiv Njemaca u Loznici izabran je potpukovnik Veselin Misita, koji je bio i najstariji po činu među četnicima. U 9 časova ujutru, pošto su se oglasila zvona sa crkve u Loznici i ispaljeno sedam hitaca iz puške, po ranije dogovorenom signalu, uslijedio je sveopšti juriš na njemačke položaje. Potpukovnik Misita poginuo je na čelu svojih boraca, lično predvodeći juriš i bacajući bombe na Njemce i tom prilikom presjekao ga je mitraljeski rafal. U borbama za oslobođenje Loznice zarobljena su 93 Njemca. Izvjestan broj je poginuo i ranjen, a ostali su sprovedeni u manastir Tronošu, a ranjeni upućeni u bolnicu. Sa zarobljenim Njemcima postupano je humano – svima kojim je bilo potrebno ukazana je ljekarska pomoć. Četnici su imali osam poginulih, na čelo sa potpukovnikom Veselinom Misitom, i četiri ranjena borca. Zaplijenjena je veća količina oružja. Izveštaj o oslobođenju Loznice poručnik Georgije Bojić poslao je na Ravnu goru pukovniku Dragoljubu Mihailoviću, koji je odobrio dalje širenje ustanka i operacije protiv Njemaca u Podrinju. Grad je bio slobodan 40 dana, a onda su okupatori ponovo ušli u oktobru i u njemu ostali sve do septembra 1944. godine.

 

  • Na današnji dan, 31. avgusta 1997. godine princeza Dajana je poginula u saobraćajnoj nesreći.

Princeza DajanaDajana, princeza od Velsa, rođena kao Dajana Frensis Spenser bila je prva supruga Čarlsa, princa od Velsa, najstarijeg sina i naslednika kraljice Elizabete II. Vjenčanje sa princom od Velsa održano je u katedrali Svetog Pavla i imalo je ogromnu svjetsku gledanost od preko 750 miliona ljudi. Za vrijeme braka, Dajana je nosila titulu princeze od Velsa, vojvotkinje od Kornvola, vojvotkinje od Rotseja, grofice od Čestera i baronese od Renfrua. Rodila je dva sina, prinčeve Vilijama i Henrija, koji su drugi i treći u redu za nasledstvo britanskog prijestola. Kao princeza od Velsa, Dajana je preuzela kraljevske dužnosti u ime kraljice i predstavljala kraljicu u inostranstvu. Stekla je ogromne simpatije svojim dobrotvornim radom. Održavala je vezu sa desetinama dobrotvornih organizacija. Dajana i njen novi vjerenik Dodi Al Fajed su nakon večere u hotelu Ric u Parizu Dajaninim mercedesom krenuli u večernji izlazak. Automobil velikom brzinom ulijeće u tunel Alma i udara u zid i na mjestu su poginuli vozač Henri Pol i Dodi, a Dajana je preminula 4 sata kasnije u bolnici. Jedini preživjeli je Dodijev tjelohranitelj. Smrt Dajane i Dodija ostaje obavijena velom tajne i nakon 20 godina. Prvi optuženi bili su paparaci koji su ih u stopu pratili i nijesu im pomogli nakon nesreće već su nastavili da fotografišu. Nakon toga sumnja je pala na vozača koji je navodno bio pijan. Sumnja se i na britansku obaveštajnu službu kojoj nije odgovarala veza princeze sa muslimanom. Takođe je misterija i bijeli Fijat uno koji je u tunelu okrznuo auto u kome su bili Dajana i Dodi, a nakon toga je nestao sa mjesta nesreće. Godinama nakon Dajanine i Dodijeve smrti, postoji još mnogo pitanja bez odgovora. Šta se desilo sa Dajaninim kolima? Da li je hitna pomoć stigla brzo? Da li je bila trudna? Da li je vozač bio pijan? Pismo koje je Ledi Di poslala Polu Barelu, njenom najboljem prijatelju 10 mjeseci prije pogibije opet je uzburkalo strasti u javnosti. U tom pismu ona predviđa šta će joj se desiti. Pol Barel je bio optužen da je ukrao neke lične Dajanine stvari. Na sudu je iznio tvrdnju da je njena smrt „nešto više od obične nesreće“. Suđenje je prekinuto na insistiranje kraljice (vjerovatno da se ni jedan član kraljevske porodice ne bi pojavio na klupi za svjedoke). Pol Barel kaže da mu je Dajana dala pismo oktobra 1996. godine govoreći: „Staviću datum na ovo pismo i daću ga tebi na čuvanje… za svaki slučaj“. U tom pismu je navela i ime osobe koja planira zavjeru protiv nje, ali je to ime iz knjige koju je napisao Pol Barel izostavljeno da bi se izbjegle pravne posledice: „Ovo je najopasniji period u mom životu.  …..  planira da napravi nesreću sa mojim kolima, da otkažu kočnice i da ja doživim tešku povredu glave što bi oslobodilo put za Čarlsa da se ponovo oženi“.