Ceremoniju obilježavanja Martinićke bitke, značajnog datuma naše istorije, organizovala je opština Danilovgrad, a prisustvovali su predsjednik Crne Gore g. Jakov Milatović,načelnik Generalštaba vojske Crne Gore g. Miodrag Vuksanović, predsjednik opštine Danilogvgrad g. Aleksandar Grgurović, potpredsjednik Vlade g. Filip Ivanović, potpredsjednik Skupštine Crne Gore i Njegova ekselencija ambasador Grčke Dmitrios Giodasis.
Govoreći o značaju Martinićke bitke Njegovo visokopreosveštenstvo Arhiepiskop cetinjski Mitropolit crnogorsko-primorski kazao je da ona spada u red velikih događaja kojima je započela nova istorijska epoha.
„Pobjeda crnogorsko-brdskog oružja na Martinićima, bila je snažan zamah zajedničkom pregnuću Crnogoraca i Brđana u oslobodilačkim pohodima koji će ih iste godine dovesti do nove velike pobjede i pogibije Mahmut paše na Krusima.
Mitropolit je naglasio da uloga Svetog Petra Cetinjskog u Bici na Martinićima prevazilazi ulogu velikog vojskovođe i hrabrog ratnika.
„Pred ovaj sudbonosni sudar sa zloglasnim krvnikom Crne Gore, Sveti Petar je, koristeći svoj veliki duhovni i moralni autoritet objedinio Crnogorce i Brđane, ali ih je i prekorio zbog ranijeg poraza kako se on ne bi ponovio.
Crnogorci zbog vaše nesloge, prodrije Mahmut paša do Cetinja, opljačka i zapali Cetinjski manastir. Ovom svetačkom opomenom osnažio je borbeni duh svojih junaka. Niko drugi nije mogao objediniti do tada podijeljene Crnogorce i Brđane do Svetog Petra, duhovnog oca i jednima i drugima za koje se podjednako žrtvovao. Niko ih drugi nije mogao nadahnuti duhovnom snagom i uliti takvu hrabrost u njihova srca da budu spremni da žrtvuju svoje živote za hrišćansku vjeru i slobodu mile otadžbine. Za krst časni i slobodu zlatnu.
Na Martinićima je , uz Božiju pomoć, hrabrost Crnogoraca i Brđana, pobijedila mrskog neprijatelja. Pobijedila je ponajviše bratska sloga bez koje ne bi bilo ni hrabrosti ni junačkog pregnuća. Na toj slozi i jednodušnosti temelje se sve buduće crnogorske pobjede nad Turcima tokom 19. i početkom 20. vijeka, sve do oslobođenja Metohije 1912. i zauzeća Skadra 1913. godine.“
Mitropolit Joanikije potom je istakao da je Martinićka bitka predstavljala svijetli početak proširenja Crne Gore i oslobođenja porobljene braće i brdskih plemena, te da ona ima širi značaj, jer su te slavne pobjede na Martinićima i Krusima zapalile luču slobode koja se razgorjela i u bratskoj Srbiji 1804. godine kada je Karađorđe predvodio Prvi srpski ustanak.
„U tom pogledu može se reći da je Karađorđe nastavio djelo Svetog Petra Cetinjskog. Junak je kao što to uvijek biva, prepoznao junaka. Tako je Sveti Petar, po oslobođenju Beograda, 1806. godine ispjevao Karađorđu junačku pjesmu u epskom desetercu, pominjući i Crnu Goru. Ovim stihovima Sveti Petar ukazuje i na svoje krvave Martiniće i Kruse gdje se i on pobjedničkom slavom ovjenčao kao i Karađorđe na Mišaru.“
Njegovo visokopreosveštenstvo Arhiepiskop cetinjski Mitropolit crnogorsko-primorski g. Joanikije, na kraju je poželio da nas slavna martinićka pobjeda naših predaka nad Turcima, nauči da pobjeđujemo i u novim bitkama koje danas vodimo, kao što su bijela kuga i međusobne podjele i da nas amanet Svetog Petra Cetinjskog duhovno objedini i njegov blagoslov krijepi u svakoj bici za slobodu i slavu Crne Gore.
Lana Ostojić
