Nikejsko Carstvo

Ljetopis, 15. avgust 2019. godine

Ime: Ljetopis 15.08.2019 (1261 Nikejsko carstvo, 1994 Karlos Sakal); Opis: Ljetopis, 15. avgust Tip: audio/mpeg
  • Na današnji dan, 15. avgusta 1261. godine Mihailo VIII Paleolog oslobodio je Carigrad i ponovo ga proglasio prijestonicom Vizantije.

Nikejsko CarstvoCarigrad su 1204. godine osvojili krstaši, spalili ga, opljačkali i proglasili ga prijestonicom Latinskog carstva, a prijestonica Vizantije premještena je u Nikeju (Nikejsko carstvo). Nikejsko carstvo je jedna od država nastalih nakon krstaškog osvajanja Carigrada 1204. godine. Kao i ostale države na teritoriji Vizantijskog carstva, vladari Nikejskog carstva su sebe proglašavali za naslednike vizantijskih careva. Nakon pada Carigrada u ruke krstaša ostaci Vizantije osnivaju u Maloj Aziji državu sa centrom u Nikeji kao zakonitog naslednika Vizantijskog carstva. U borbama sa ostalim državama nastalim na ruševinama Vizantije, Nikejsko carstvo je  osnažilo. Jovan III Duka nastavlja uspješne ratove sa susjedima, pripojivši svojim zemljama Solun, nakon bitke na Klokotnici. Za njegove vladavine Nikejsko carstvo postaje najjača država u Maloj Aziji i jedini ozbiljni kandidat za obnovu Vizantije. Poslije smrti Jovana III, na prijesto stupa njegov sin Teodor II Laskaris, čija se, kratka, ali uspješna, vladavina okončava 1258. godine. Njegovom maloljetnom sinu Jovanu IV Laskarisu za savladara biva određen Mihajlo Paleolog, vizantijski velmoža. Mihajlo maloljetnog cara oslijepljuje i već 1259. godine prigrabljuje svu vlast za sebe. Dvije godine kasnije on u savezu sa Đenovljanima osvaja na prepad Carigrad i obnavlja Vizantiju. Ovaj događaj predstavlja kraj Nikejskog carstva i početak tzv. Obnovljene Vizantije i vladavine njene poslednje dinastije (Paleologa) koja je vladala Carstvom do njegovog kraja 1453. godine kada je poslednji vizantijski car Konstantin Dragaš poginuo braneći Carigrad. Dvor nikejske države koristio je izraz Heleni umjesto ranijih Rimljana za opisivanje svog grčkog stanovništva. Savremenici su preferirali upotrebu Helena ili pridjev Helenski za Nikejsko carstvo. Stoga je car Teodor I Laskaris zamijenio termine Rimljani i Grci terminom Heleni. Car Teodor II Laskaris opisuje svoje kraljevstvo kao nova Helenija. Patrijarh Germanos II je koristio u zvaničnoj korespondenciji sa zapadnim svijetom termin Grci za opisivanje lokalne populacije i Carstvo Grka kao ime države. Tokom tog perioda postojala je usaglašena etnička grčka inicijativa za samoidentifikaciju. Godine 1219. Sveti Sava je od Vaseljenskog patrijarha Manojla I, koji je stolovao u Nikeji, dobio autokefalnost Srpske crkve sa statusom arhiepiskopije.

 

  • Na današnji dan, 15. avgusta 1994. godine u Sudanu uhapšen je i izručen Francuskoj jedan od najpoznatijih svjetskih terorista Iljič Ramirez Sančez, poznat kao „Karlos Šakal“.

Karlos SakalIljič Ramirez Sančez je bivši militant, plaćenik, „profesionalni revolucionar“ koji se trenutno nalazi na izdržavanju doživotne zatvorske kazne u Francuskoj. Poznatiji je pod nadimkom Karlos (ratno ime) ili Šakal (novinski nadimak) ili Karlos Šakal. Najpoznatiji po napadu na sjedište OPEK-a 1975. godine, Ramirez je dugo godina bio najtraženiji međunarodni bjegunac. Ramirez Sančez je rođen u Karakasu u Venecueli. Njegov otac, marksistički advokat, dao mu je ime Iljič po Lenjinu. Poslije razvoda roditelja majka je njega i njegovog brata odvela u London gdje su nastavili školovanje. Njihov otac je pokušao da upiše svoje sinove na Sorbonu ali se na kraju ipak odlučio za univerzitet Patrisa Lumumbe u Moskvi. Ramirez je izbačen sa univerziteta 1970. godine. Pretpostavlja se da je poslije izbacivanja sa univerziteta otišao u kamp za obuku gerilaca Nacionalnog fronta za oslobođenje Palestine u Jordanu. Tamo je i stekao nadimak Karlos. Karlos je nadimak Šakal dobio od novinara kada je među njegovim stvarima nađen roman Frederika Forsajta „Dani šakala“. Iako je knjiga zapravo pripadala drugoj osobi, nadimak je ostao. Karlos je 1973. godine izveo svoju prvu akciju za NFOP kada je bezuspješno pokušao da ubije jevrejskog biznismena Jozefa Sifa. Ramirez Sančez je takođe preuzeo odgovornost za neuspjeli bombaški napad na prostorije Hapoalim banke u Londonu kao i tri napada automobilima bombama na redakcije francuskih novina koje je optužio da su proizraelske. Takođe tvrdi da je on bacio granatu u pariski restoran kada je poginulo dvoje, a ranjeno tridesetoro gostiju. Kasnije je učestvovao u dva neuspjela raketna napada na avione kompanije El Al na aerodromu Orli u blizini Pariza. Juna 1975. godine uhvaćen je i uspješno ispitan Karlosov čovjek za vezu, Mišel Mukarbal. Kada su tri policajca pokušala da uhapse Karlosa u jednoj kući u Parizu, tokom zabave, Karlos je ubio dva policajca, pobjegao sa lica mjesta i uspio da se preko Brisela prebaci u Bejrut. U decembru 1975. godine predvodio je tim od šest ljudi koji je upao na sastanak lidera OPEK-a i zarobio 60 talaca. Teroristi su dobili avion kojim su, zajedno sa 42 taoca, odletjeli u Alžir, gdje je su taoci oslobođeni. U septembru 1976. godine. Karlos je za kratko bio uhapšen u Jugoslaviji samo da bi ubrzo bio prebačen u Bagdad. Bolja zaštita ponuđena mu je u Sudanu zbog čega se preselio u Kartum. Francuska i američka obaveštajna služba ponudile su povoljnu nagodbu sudanskim vlastima za izručenje Karlosa. Predat je francuskim agentima koji su ga prebacili u Pariz. U Parizu je optužen za ubistvo dva policajca kao i za ubistvo Mišela Mukarbala, proglašen je krivim i osuđen na doživotnu kaznu zatvora.