Statue Of Marshal Zhukov, Moscow

Ljetopis, 18. jun 2020

Ime: Ljetopis 18.06.2019 (1974 umro Georgij Zukov, 2006 referendum u Kataloniji); Opis: Ljetopis, 18. jun Tip: audio/mpeg

Na današnji dan, 18. juna 1974. godine umro je Georgij Žukov, sovjetski vojskovođa, maršal Sovjetskog Saveza i ministar odbrane Sovjetskog Saveza od 1955. do 1957. godine.

Statue Of Marshal Zhukov, Moscow

Rodivši se u običnoj seljačkoj porodici, on je prešao dug i slavan put od konjičkog oficira do zamjenika Vrhovnog komandanta u vrijeme Velikog otadžbinskog rata. Zapadni vojni istoričari stavljaju Žukova u isti red sa Aleksandrom Velikim i Napoleonom, smatrajući da je Žukov promijenio tok istorije. Od samog djetinjstva Žukov je navikao na težak i uporan rad. Godine 1915. Žukov je donio odluku da ode na front – u toku je bio Prvi svjetski rat. Prošavši obuku, Žukov je položio ispit za čin oficira. Već tada, on je bio odličan konjanik, vladao je oružjem i metodikom pripreme vojnika. Od avgusta 1918. godine Žukov je služio u Crvenoj armiji i učestvovao u Građanskom ratu. Bez obzira na to što Žukov nije stekao visoko vojno obrazovanje, iza sebe je imao mnoštvo završenih vojnih kruseva. Akademsko obrazovanje Žukov je zamijenio iskustvom Prvog svjetskog rata i Građanskog rata, službom na raznim dužnostima u Crvenoj armiji. Konačno, u julu 1939. godine bio je imenovan za komandanta Prve grupe armija sovjetske vojske u Mongoliji. Upravo tada, prvi put je došao do izražaja talenat vojskovođe Georgija Žukova. Žukov se ispoljio kao pravi inovator u oblasti vojne vještine. To se pokazalo još u vrijeme sovjetsko-japanskog konflikta na rijeci Halhin-Gol uoči Velikog otadžbinskog rata, i posebno upečatljivo za vrijeme Velikog Otadžbinskog rata. Žukov se ispoljio toliko upečatljivo, da je to čak Staljin priznavao, nezvanično mu dodijelivši titulu spasioca Moskve. Staljingradska bitka, Kurska bitka, bitka za Bjelorusiju svugdje se Žukov pokazao izuzetno sposoban. Početkom Velikog otadžbinskog rata, on je naglo napredovao u službi. 23. juna 1941. godine bio je imenovan za člana Štaba vrhovne komande. A već u avgustu postao je prvi zamjenik narodnog komesara odbrane SSSR i zamjenik Vrhovnog komandanta Staljina. Žukovu su uvijek davali najteže dionice, gdje je prije svega bila potrebna snaga volje i čvrstina karaktera. Upravo pod njegovim rukovodstvom Crvena Armija je razbila nepobjedivi Vermaht kod Moskve. Nije uzalud do same smrti Žukov govorio: Kada me pitaju što sam najviše zapamtio iz prošlog rata, uvijek odgovaram: Bitku za Moskvu. Rat se od blickriga pretvorio u dugotrajni sukob u kojem je Njemačka u daljoj perspektivi gubila. Zato je zaustavljanje Vermahta kod Moskve ogromna zasluga Žukova. Ipak, ona se time ne ograničava. Godine 1974. maršal Sovjetskog Saveza Georgij Žukov je preminuo i sahranjen je na Crvenom trgu ispod zidina Kremlja. Iza sebe ostavio je memoare „Sjećanja i razmišljanja i vječito sjećanje na veliku pobjedu“.

 

Na današnji dan 18. juna 2006. godine na referendumu u Kataloniji je izglasan novi statut o autonomiji te pokrajine. Novim statutom toj se najbogatijoj regiji Španije daju veća ovlašćenja  u okviru države, što je podržala i španska centralna vlada.

KatalonijaKatalonija je jedna od 17 autonomnih zajednica Španije. Njeno područje uglavnom odgovara istorijskoj teritoriji Kneževine Katalonije. Autonomna zajednica Katalonija ima površinu od 32.091 km², a zvaničan broj stanovnika je oko 7,5 miliona. Pretežno stanovništvo su Katalonci koji govore katalonskim jezikom. Katalonija je zvanično priznata kao istorijska nacija u Katalonskom autonomnom statutu usvojenom 1979. godine, u skladu sa ustavom Španije iz 1978. godine. Naziv Katalonija počeo se upotrebljavati u XI vijeku. Postoji nekoliko pretpostavki kako je dati naziv izveden: Po prvoj pretpostavci Katalonija je dobila naziv prema riječi za zamak — kastla, pa bi prema tome Katalonija bila „Zemlja zamaka”. Po drugoj pretpostavci je dati naziv dobijen od riječi Gotija (“Zemlja Gota”), koja je postepeno prešla u današnji. Barselona je poznata kao glavni grad Katalonije, a Madrid kao glavni grad Španije. Iako je Katalonija dio španske nacije, postoje značajne razlike između ove dvije kulture. Katalonska kultura, uprkos tome što je manje poznata od španske, ima veliku istoriju, kao i svoju jedinstvenu tradiciju i kuhinju. Jezičke razlike između većeg dijela Španije i Katalonije su uglavnom primjetne u Kataloniji izvan Barselone. U okviru grada Barselone, većina ljudi može da govori oba jezika, španski i katalonski. Katalonski je jezik romanske grupe, kao i španski, ali nije podskup samog španskog. Zapravo, katalonski kao jezik je bliži francuskom i italijanskom nego španskom ili portugalskom. U Kataloniji, izvan Barselone, katalonski je glavni jezik koji se govori na dnevnoj bazi. Dok u Barseloni, posjetioci mogu čuti oba jezika koji se govore stalno, u različitim situacijama. Uprava Katalonije i Barselone se sprovodi na katalonskom, dok se većina firmi oslanja na mješavinu oba jezika; u zavisnosti da li se njihove usluga tiču ostatka Španije ili samo lokalne klijentele. Takođe postoje suptilne razlike između gastronomija Španije i Katalonije. Katalonska hrana se razlikuje od madridske zbog uticaja francuske kuhinje i blizine okeana. Jedna od glavnih razlika Španije i Katalonije je kulturna percepcije dvije grupe. Katalonci su uvijek smatrani kao vrijedni, poslovno orijentisani i fokusirani na uspjeh. Dok se Španci često smatraju generalno opuštenijim. Ovo se čak može primijetiti u dva nacionalna događaja koji ističu kulturu regija. Borba sa bikovima je još uvek cijenjena u većem dijelu Španije, a Katalonci više vole zajednički trud potreban da se naprave kule od ljudi. Nacionalni simbol Katalonije je magarac. Njihova interpretacija bika kao simbola Španije. Porijeklo seže od rase magaraca iz Katalonije. Ima mnogo tumačenja šta zapravo grb predstavlja. Neki kažu da predstavlja katalonski duh napornog rada, dok drugi kažu da je njegova svrha parodija španskog bika.