Milica Rakic

Ljetopis, 17. april

Ime: Ljetopis 17.04.2019 (1999 Milica Rakic, 1961 Zaliv svinja); Opis: Emisija-Ljetopis Tip: audio/mpeg
  • Na današnji dan, 17. aprila 1999. godine tokom NATO agresije na SR Jugoslaviju, prilikom boravka u kupatilu svog stana, Milica Rakić pogođena je fragmentom u glavu i na licu mjesta je preminula. Ona je bila jedno od velikog broja djece, koji su stradali tokom agresije.

Milica RakicTokom bombardovanja oštećeno 19 bolnica i 20 domova zdravlja. Porodilište Kliničko-bolničkog centra Dragiša Mišović u Beogradu oštećeno je 28. aprila, a KBC je pogođen 20. maja, kada je demolirana zgrada Centra za dečje plućne bolesti i tuberkulozu i Ginekološko-akušerska klinika. Među oštećenim bolnicama bile su i vranjska, valjevska, novopazarska, specijalna bolnica za tuberkulozne bolesnike u Surdulici.

Bombe nijesu birale ni po nacionalnosti ni po vjeri. Bol roditelja za izgubljenom djecom je – bol koji nema mjeru.

NATO avijacija je bez ikakve objave i objašnjenja sa desetak projektila bombardovala most na Limu u samom centru naselja. Stradali su civili koji ni na koji način nijesu učestvovali u ratnim dejstvima, među njima dvije djevojčice i jedan dječak. Djeca koja su poginula su bili učenici Osnovne škole “Petar Dedović” – Miroslav Knežević, Olivera Maksimović i Julijana Brudar.

U Tašmajdanskom parku u Beogradu, podignut je spomenik djeci stradaloj tokom agresije uz statuu male Milice i natpis: ”Bili smo samo djeca”. Spomenik, “Nezaboravnik”, spojio je sve nevine, dječje žrtve. Najbolnije žrtve. A bilo ih je 79, koliko je upisano na spomeniku. Toliko, za 78 krvavih dana bombardovanja Spomenik je, svih proteklih godina, postao zborno mjesto tuge. Neki roditelji, koji su u proleće devedeset devete izgubili djecu, i danas dolaze da nađu utjehu ispred ovog spomenika u kome su, u liku Milice Rakić, imena svih naših Milica. A, stihovi upisani, na srpskom i engleskom, kao poruka i opomena, rekvijem su svim našim Milicama.

 

  • Na današnji dan, 17. aprila 1961. godine uz podršku SAD, kubanski desničari u egzilu iskrcali su se u “Zalivu svinja” u namjeri da obore režim Fidela Kastra. U trodnevnim borbama ubijeno je oko 100, a zarobljeno više od 1.000 napadača.

Zaliv SvinjaPredsjednik Dvajt Ajzenhauer ostavio je Kenediju u nasleđe Fidela Kastra, vođu kubanske revolucije, kojeg će i sam Kenedi ostaviti svojim naslednicima, ukupno osmorici njih.

Kenedi je zbog toga, a i mnogo čega drugog, bio toliko ljut na Ajzenhauera. Ajzenhauer je, zapravo, bio “zaratio” sa Kastrom već u onoj godini kada je Kenedi izabran. Kastro je odbio da se povinuje dotadašnjoj tutorskoj ulozi Vašingtona i počeo da nacionalizuje američke fabrike i firme, a najgore od svega, počeo je sve otvorenije da se okreće Sovjetskom Savezu. Otuda je dobijao naftu i mašine, a zauzvrat, što je u politici tako normalno,udovoljio je očekivanjima Moskve i proglasio Kubu za “socijalističku zemlju”. Čak je počeo da pominje marksizam-lenjinizam kao svoje ideološko opredjeljenje. Amerika to nije mogla da prihvati. Ona je još od vremena “Monroove doktrine” iz dvadesetih godina devetnaestog vijeka, smatrala cijelu Ameriku, i Sjevernu i Južnu, za svoj zabran.

Kad je ušao u Bijelu kuću, Kenedi jedva da je znao za tajni plan o invaziji Kube. CIA i druge obavještajne službe, a naročito moćni direktor FBI Edgar Huver, nijesu bili oduševljeni što je taj mladi katolik, bez mnogo iskustva, ušao u Bijelu kuću, pa su neke povjerljive papire držali po strani. Naravno, niko nije sumnjao u Kenedijevo antikastrovsko raspoloženje. I on je, kao i njegov prethodnik, želio da se otarasi Fidela Kastra. Kad je saznao za plan o invaziji, pripreme su bile podosta odmakle. Kenedi je shvatio da tu akciju, čak i da je u njen uspjeh i sumnjao, nije lako zaustaviti. Američka javnost se narogušila na kubanskog crvenog vođu, koji je drsko izazivao velikog susjeda sa sjevera. Takva raspoloženja su diktirale snage koje su imale snažnog uticaja na američku politiku prema Kubi – konzervativna američka elita, milionska kolonija kubanske antikastrovske emigracije, moćne mafijaške grupe sa Floride, iz Njujorka, Čikaga i Las Vegasa, za koje je kubansko ostrvo do dolaska Kastra bilo rajsko utočište i baza za djelovanje. Kenedi, zapravo, nije imao izbora. Odobrio je invaziju, ali je prije toga naredio vojnim zapovjednicima i Pentagonu da, sa legalne tačke gledišta, američka administracija ne smije biti umiješana. Cijela operacija je prepuštena Kubancima, nastanjenim u SAD i organizovanim u antikastrovskim zavjereničkim grupama. Naravno, akcija je pripremana u organizaciji CIA i drugih američkih obavještajnih službi, uz svesrdnu materijalnu, stručnu i tehničku pomoć SAD. Kenediju je plan iznijet na sto. Dovoljno je da na Kubu brodovima i avionima krene oko dvije hiljade zavjerenika, koji će se noću iskrcati na zapadne obale ostrva i uz podršku iz vazduha krenuti na Havanu. Špijuni, koji su već bili ubačeni na ostrvo, u tom trenutku će podići na noge nezadovoljni kubanski narod i Kastro će, pod naletom spolja i iznutra, da padne.

Invazija je počela 17. aprila 1961. godine iz Nikaragve, preko puta Kube. Kad su zavjerenici, a moglo bi se reći plaćenici, stigli na obale u Zalivu svinja, dočekala ih je vatra kubanskih vojnika, milicionera i građana. Kastro je iz Havane odjurio na obalu, sio u tenk i poveo vojnike u borbu. Če Gevara je poslat na istok ostrva da drži taj front, ako do njega dođe, a Raul Kastro na sjever ostrva. U roku od 72 sata invazija je skresana. Jedan dio zavjerenika je pobijen, njih 1.189 je zarobljeno, a samo jedan manji dio je uspio da umakne preko mora. Američki generali, kao i šefovi CIA i vojne obaveštajne službe nijesu očajavali, nego su od Kenedija tražili da digne u vazduh američku borbenu avijaciju i okonča sa Kastrom. Bilo je to lako reći, ali teško uraditi. Sve oči svijeta su bile uprte ka Kubi. I skoro sve svjetske simpatije su bile na strani Kastra i njegovog ostrva. Kenedi je stegao zube, znao je da je to strahovit udar njegovom predsjedničkom prestižu, ali nije ušao u avanturu. Prevladao je zdrav razum i državnički osjećaj da se ne smije igrati sa sudbinom država i svijeta.