Cetinjski manastir

Reagovanje Mitropolije: Primjer bugarskih pokajnika da posluži Mirašu Dedeiću da se javno pokaje zbog kanonskih bezakonja

REAGOVANJE MITROPOLIJE CRNOGORSKO-PRIMORSKE

na tekst ”SPC priznaje svještenike koji su 1998. hirotonisali mitropolita CPC Mihaila”

 

Povodom nedavno objavljenih navoda na portalu ”Analitika” (15. mart 2018.g.) da Srpska Pravoslavna Crkva, Mitropolija Crnogorsko-Primorska i Mitropolit Crnogorsko-Primorski g. Amfilohije navodno priznaju ”svještenike” koji su 1998. godine ”hirotonisali” raščinjenog i od Vaseljenske Patrijaršije prokletstvu predatog bivšeg sveštenika Miraša Dedeića, ukazujemo da se radi o ko zna kojoj po redu medijskoj podvali kojom se, uz navode pod navodnicima, pokušava naknadno pribaviti i javnosti prikazati navodni kanonski legalitet i legitimitet za lice koje se već pune dvije decenije lažno predstavlja kao navodni ”crnogorski mitropolit” i samoproglašeni ”poglavar” samoproglašene i u Pravoslavnoj Crkvi nepostojeće vjerske zajednice pod nazivom ”CPC”, koja je osnovana u policijskoj stanici u Cetinju u januaru 2000. godine.

Jedina istina u navedenom tekstu jeste da su bugarski raskolnici 15. marta 1998. godine sa samozvanim i u to vrijeme ni od koga u Pravoslavlju priznatim raskolničkim tzv. ”patrijarhom Pimenom” upali u novi i ko zna koji po redu kanonski prestup u duhovnoj vratolomiji sa Mirašem Dedeićem. Raskolnik Pimen i njegovi sljedbenici su u to vrijeme u eklisiološkom i kanonskom smislu nesumnjivo bili raskolnici i otpadnici od Pravoslavne Vaseljenske Crkve. Svaki trezveni čovjek to jasno i precizno može da uoči čak i iz vijesti koja je nedavno objavljena na portalu ”Analitika”.

Bugarski raskol je, krajem 1998. godine, trudom predstojateljâ Pravoslavne Crkve, a među njima i blaženopočivšeg Patrijarha srpskog Pavla, a poslije prinijetog javnog pokajanja zbog tog dušegubnog i najtežeg kanonskog prestupa bugarskih raskolnika, zacijeljen. Javni pokajnici su, materinskim staranjem Crkve, a po krajnjem snishođenju, primljeni kao pokajnici od kanonske Bugarske Patrijaršije i Patrijarha Maksima i to u početku samo u svojstvu ”titularnih” episkopa. Treba imati u vidu da samozvani ”Patrijarh Pimen” nikada kao takav nije prihvaćen i priznat u Pravoslavnoj Crkvi, a nakon pokajanja se već 1999. godine upokojio sa svojevoljno prihvaćenom titulom ”bivši Mitropolit nevrokopski”. Kanonski i od svih Pomjesnih Pravoslavnih Crkava na čelu sa Vaseljenskim Patrijarhom priznati Patrijarh Bugarski je bio (od izbora i ustoličenja 1971.g.) i do svog upokojenja (2012.g.) ostao Maksim (Minkov).

Svima je poznato da punoća Pravoslavne Crkve nikada, ni prije, a ni poslije tzv. ”hirotonije 15.3.1998.g. u Sofiji”, Miraša Dedeića kao raščinjenog sveštenika Vaseljenske Patrijaršije, koji se, zahvaljujući određenim svjetovnim strukturama i dijelu medija, pune dvije decenije lažno predstavlja kao ”crnogorski mitropolit”, nije prihvatila kao takvog. Nijedna Pomjesna Pravoslavna Crkva ga, kao što je poznato, ne priznaje ni kao parohijskog sveštenika, a kamoli kao mitropolita, o čemu i svjedoči i pismo Patrijarha vaseljenskog Vartolomeja koje prilažemo ovom reagovanju.

Smatramo da u ove velikoposne dane kao dane pokajne radosti primjer bugarskih pokajnika najbolje može da posluži Mirašu Dedeiću ne bi li smogao ljudske i hrišćanske snage da se javno pokaje i od Majke Pravoslavne Crkve zatraži oproštaj zbog kanonskih bezakonja koja je činio i čini po Crnoj Gori. Takvo postupanje bi mu bilo mnogo duhovno korisnije nego što zavarava javnost neistinama i obmanjuje neupućene preko pojedinih medija.

Document Page

 

VASELJENSKA PATRIJARŠIJA

SAOPŠTENJE

Povodom različitih netačnih glasina i radi potvrđivanja istine, saopštavamo da je Veliki i potpuni svepravoslavni Sabor, održan u Sofiji (Bugarska) od 30. septembra do 1. oktobra tekuće godine, pod predsedništvom Njegove Svetosti Vaseljenskog Patrijarha g. Vartolomeja, radi prevazilaženja raskola koji je nedavno iskrsao u Pravoslavnoj autokefalnoj Crkvi Bugarske, primio, po krajnjoj ikonomiji, kao titularne episkope, samo one episkope koji su poimenično navedeni u svepravoslavnoj, saborski prihvaćenoj i potpisanoj odluci, iz broja onih episkopa koji su bili hirotonisani od strane grupe koja se svojevremeno otcijepila, a sada se u pokajanju vratila u krilo Jedne, Svete, Saborne i Apostolske Pravoslavne Crkve. Brojem tako priznatih samo u svojstvu titularnih episkopa nije obuhvaćen lišen svake blagodati i svakog svešteničkog dostojanstva Miraš Dedeić, koji nikakvu izjavu pokajanja nije dostavio Velikom Svepravoslavnom Saboru niti mu je obznanio bilo kakvo svoje raspoloženje da se vrati opštenju sa Pravoslavnom Crkvom uopšte. On je lice koje je lišeno svešteničkog čina, a glasine o njegovom “priznanju” su neosnovane. Uostalom, i u slučaju njegovog iskrenog pokajanja, on nikada ne bi mogao biti primljen kao svešteno lice, a kamoli kao episkop, budući da je, lišen čina od strane Vaseljenske Patrijaršije, potpuno nenadležno, nezakonito i antikanonski primio lažnu hirotoniju u drugoj pomjesnoj Crkvi, i od, u to vrijeme, raskolničkih arhijereja, među kojima se prvi, Pimen, sada pokajnik, tada nalazio pod trostrukom i najstrašnijom epitimijom – epitimijom lišenja čina, izopštenja iz crkvene zajednice i anateme. I pored svega toga, izražavamo molitvenu želju da se on pokaje, napusti stranputicu kojom ide i zatraži oproštaj od Crkve koju, služeći zlu, razbija, da bi dobio oproštaj od Gospoda Isusa Hrista za sve nedopustive postupke koje je izvršio i koje i dalje vrši.

Carigrad, 4. oktobra 1998.
                                                                                                                                    Iz kancelarije glavnog sekretara Svetog i Sveštenog Sinoda VASELJENSKE PATRIJARŠIJE

                                                                                                                  (Saopštenje Svetog Sinoda Vaseljenske Patrijaršije o pokajanju bugarskih episkopa i anatemisanju Miraša Dedeića)